个车跟着要不就散了，别搞得这么高调。”
anbanbanbanbanbanbanbanb萧晨开口了。
anbanbanbanbanbanbanbanb“你也说了，这丫头是去上学的，又不是干嘛”
anbanbanbanbanbanbanbanb“小白，你们就别去了。”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏晴也道，几十辆豪车，她也觉得太过于张扬了。
anbanbanbanbanbanbanbanb“别啊，我们开车跟着，低调点儿。”
anbanbanbanbanbanbanbanb白夜忙道。
anbanbanbanbanbanbanbanb“我打发他们走。”
anbanbanbanbanbanbanbanb“嗯。”
anbanbanbanbanbanbanbanb萧晨点点头。
anbanbanbanbanbanbanbanb就在他们说话时，苏世铭夫妇从主别墅里出来了。
anbanbanbanbanbanbanbanb“爸妈”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏晴和苏小萌走了过去。
anbanbanbanbanbanbanbanb“嗯”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏世铭满脸笑容，摸了摸苏小萌的脑袋，说了几句，然后走过来。
anbanbanbanbanbanbanbanb“苏叔叔。”
anbanbanbanbanbanbanbanb白夜打招呼。
anbanbanbanbanbanbanbanb“呵呵，如何他们是不是不同意这么高调张扬”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏世铭笑问道。
anbanbanbanbanbanbanbanb“嗯。”
anbanbanbanbanbanbanbanb白夜无奈道。
anbanbanbanbanbanbanbanb“老丈人，您刚才看到了，干嘛不打发他们离开”
anbanbanbanbanbanbanbanb萧晨问道。
anbanbanbanbanbanbanbanb“你们肯定不同意，我又何必多说呢”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏世铭笑笑。
anbanbanbanbanbanbanbanb“要是你们同意的话，我就更不必多说了你们年轻人有自己的想法，我们当长辈的，何必多管”
anbanbanbanbanbanbanbanb“要是全天下的长辈，都您这想法，可能也少了很多矛盾。”
anbanbanbanbanbanbanbanb萧晨看着苏世铭，说道。
anbanbanbanbanbanbanbanb“呵呵，这些都是小事情当父母的，可陪一程，陪不了一辈子，要学会尊重，学会放手。”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏世铭说着，看向白夜。
anbanbanbanbanbanbanbanb“你父亲他们，就做得很好。”
anbanbanbanbanbanbanbanb“您知道了”
anbanbanbanbanbanbanbanb白夜一怔，随即反应过来。
anbanbanbanbanbanbanbanb“嗯，前天晚上他和我聊过这事儿，我很支持的。”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏世铭点点头。
anbanbanbanbanbanbanbanb“他给你自由，你也不要让他失望才好。”
anbanbanbanbanbanbanbanb“一定不会的。”
anbanbanbanbanbanbanbanb白夜认真道。
anbanbanbanbanbanbanbanb“苏叔叔很看好你。”
anbanbanbanbanbanbanbanb苏世铭拍了拍白夜的肩膀，说道。
anbanbanbanbanbanbanbanb“谢谢苏叔叔。”
anbanbanbanbanbanbanbanb白夜激动，能得到苏世铭认可，让他颇有些受宠若惊。
anbanbanbanbanbanbanbanb“时间不早
（本章未完，请翻页）